یادداشت های نارنجی من

پیش از تو شاعران همه چیز را گفته بودند،

تو آمدی دنیا دوباره آبستن شعر شد ...

از عشق گیاه تازه ای می روید

هر بار دروغ تازه ای می گوید

دستی که ز خار ساقه اش زخمی شد

هر بار گیاه تازه ای می جوید

در سراشیبی روزگار

چون رود که به دریا می ریزد

مغرور و سربلند به هرآنچه هست

فلانی، آسوده بشاش که ما از ترس

شاشبند شده ایم

فلانی آسوده بخواب، بخور، بیدار شو که ما روزهاست که مرده ایم

با دختران دلخواه که هیچ

با فاحشه های شهر هم نه 

در خیال‌مان هم جرات نمی کنیم

عزمت را راست کن

فلانی، آسوده سکس کن که ما نسل در نسل عقیم بوده ایم 

در خردسالی قرآن حفظ می کردم

و در جوانی چشم های تو را

این  روزها به آیه های عذاب رسیده ام

تو را دوست دارم و تنها تو را
و غیر از تو هیچ
مگر آنکه تو باشی و تو را دوست داشته باشم
یا در نبودنت باز هم تو را

تو را باید ستود
و لبهایت را باید ستاند

اما این کجا و آن کجا!
که این علم الیقین است و آن عین الیقین

«یا ایّها المزمّل، قم الّیل الّا قلیلا»
و آن قلیلش را بخواب لطفا
که دوست دارم در خواب تماشایت کنم

پرواز نمی کند
از بامی به بام دیگر می پرد
کبوتر دلم
به گمان عاشقی ...

کدام رهبر؟ کدام پیشوا

لب های تو را دارد

که تو بی هیچ خطابه ای

همین سکوت غنچه وار لب هایت

کرور کرور شهید می گیرد

این است که هربار می بینمت تشهد می گویم

این که هر روز غسل شهادت می کنم

                                                       به امید دیدنت

سردم بود

سردم بود و صدای تو می آمد

که سرخوش سوت می زدی و سرت نجوای آهنگین داشت

سردم بود و سختم بود هر چیز گرمی که دستان تو نباشد

با این حال هنوز سختم است که خیال کنم

هنوز سختم است خیال کردن

باز می گردم به سرمای خانه و اینکه باز فردا تحویل پروژه دارم ...